de reisdag naar huis

Helaas, het is 23 februari. De dag om weer naar huis te gaan, het liefst waren we allemaal nog wel een week gebleven.
Om zeven uur de wekker gezet, daarna maar even onder de douche gegaan want het is weer een lange dag die we voor de boeg hebben! Rond tien uur richting MCO gereden, daar kwamen we rond 10.45 aan. De auto daarvoor nog even volgetankt en bij de Alamo return terug gebracht. Niets aan de hand binnen vijf minuten klaar, top dus!
Vervolgens naar de incheck van United. Ik had telefonisch via de app al ingechecked, maar de rest moest nog inchecken. Er stond echt een mega lange rij bij de incheck van United, de man van Alamo was met ons meegelopen voor de koffers, heel fijn! Meneer maar een aardige tip gegeven want hij bracht ons bij een ander mannetje, die ging voor ons de instapkaarten regelen en de labels aan de koffers. Dus binnen 5 min hadden we de instapkaarten en waren de koffers gelabeld en gewogen! Ik zeg top, dus die meneer ook maar een mooie tip gegeven. Toen begon het lange wachten... Eerst voor de security, al viel dat nog wel mee. Na een minuut of 25 waren we daar door heen. Thuis had ik nog gekeken of de vlucht vertraagd was. Maar dit bleek niet het geval te zijn. Maar eenmaal achter de douane met alle koffers al ingeleverd zien we op het bord vertraging van 33min. Oke daar kunnen we wel mee leven. Maar al gauw worden die 33 min 58 minuten. En zo word het ruim 90 minuten later. Het vliegtuis moest vanuit Chicago komen maar had technische problemen.. Ielgh daar heb ik het toch niet zo op! Het vliegtuig zat in eerste instantie ook flink overboekt, maar door de vertraging van 90 min moesten veel mensen hun vlucht omboeken want ze haalde de andere vluchten dan niet meer. Een deed er wel heel veel aan om vandaag nog in New York aan te komen! Van Orlando MCO naar Londen Heatrow, dan vanaf Gatwick de vlucht naar New York... Pff ik zou er niet aan moeten denken! Als ik alles goed verstaan heb gingen ze die mevrouw zo omboeken, Haha
Maar om 03.15 zitten we dan eindelijk in het vliegtuig. Inderdaad zitten... Pas om 03.45 krijgen we toestemming om op te stijgen. Al die tijd zitten we weer te wachten.. Heel vervelend vind ik dat, laat me dan liever in de gate wachten, dan kan ik nog lekker de benen strekken!
Het boarden voor de volgende vlucht op Washington zou zijn om 05.30, Gelukkig liggen de gates erg dicht bij elkaar krijg ik te horen en moet het geen probleem zijn. Onderweg heel veel turbulentie gehad en een nu kregen we geen toestemming om te landen. Dus we landen pas om 05.40 op Washington. Pff nu begint er toch wel een beetje stress te komen. Dus wij in de startblokken richting gate D11. En daar aangekomen stond er een mega rij, dit ging weer eens vertraging opleveren. Ja hoor dik een half uur later dan gepland worden we losgekoppeld. Maar dan blijkt er iets niet goed te zijn en zitten we nog ongeveer 20 minuten in het vliegtuig te wachten.. Again! Het was niet mijn dag met vliegen vandaag! Maar we hadden een stevige wind van achteren dus volgens de piloot moesten we de verloren tijd met gemak in gaan halen. Helaas bleek anders, heel de weg veel turbulentie gehad, dus veel in de stoel moeten zitten. En laat dat nou niets voor mij zijn stil zitten in een vliegtuig! Ik heb altijd last van mijn buik met vliegen, alsof ik water in mijn buik aan het koken ben. Zo borrelt het! En dan die turbulentie er nog eens bij maakte me gewoon een beetje achtbaanmisselijk! Door die turbulentie kon de piloot niet echt vol gas geven en kwamen we 40 min te laat aan op schiphol. In plaats van 07.50 wat de piloot dacht werd het 08.39. Daar nog even door de douane heen, we mogen weer terug naar binnen. Vervolgens richting de bagageband. Het duurd en het duurd maar, zouden de koffers nog op MCO staan? Of is mijn koffer opengeklapt?? Ik had vanmorgen namelijk heeeel veeeeel moeite moeten doen om hem dicht te krijgen. Maar na een kwartiertje komen de koffers eindelijk de band opgerold! Gelukkig staat er niemand om de koffers te doorzoeken! Dus hup naar buiten, daar staat Mammie weer op ons te wachten! In een wit koud Nederland. Zo is de vakantie toch echt op zijn einde gekomen...
Tegen half elf stappen we thuis binnen hondjes helemaal blij, mama helemaal blij want die gaat gelijk beginnen met wassen:)